شعر ها
صد آسمان قناري سرخ
چند سال پيش براي درج در كتاب « رستاخيز لاله ها : شميمي ازسروده هاي عاشورايي شاعران خراسان » ( نامه ي اهل خراسان – دفترسوم ) به درخواست وپافشاري دوست شاعرم ، مرحوم سيد محمد خسرونژاد سروده ام . درضمن ، آن شاعر خوب مشهدي ومداح اهل بيت درسوم دي ماه 1379 درگذشت ودرصحن كهنه به خاك سپرده شد.


زلالي ‍‍‍‍‍ ِ مه وآيينه ، درنگاهش بود
طلوع ِ روشني وراستي ، گناهش بود

فراتر ازفوران بهار، گل مي داد
شكوفه ، قطره اي ازچشمه ي نگاهش بود

به قدروسعت تاريخ ، درد ‍ِ حيرت داشت
اگرچه عشق ، غريبانه درپناهش بود

به جاي بوسه ، به تكرار ِ تيغ ، مهمان شد
شهي كه ماه ، كِهين تكمه ي كلاهش بود

اگرهرآينه مي خواست ، موج موج ِ سوار
زساكنان ِ سماوات ، درسپاهش بود

نه ، خون نبود ، كه صد آسمان ، قناري سرخ
چكيده درته ِ گودال ِ قتلگاهش بود

زجويبار ِ كلامش ، وفاي سبزشكفت
اگرچه زردي ِ تزوير ، سدَ ِ راهش بود

زبغض ِ داغ ِ پيامش فرات هم خشكيد
صداي العطش ِ كاروان ، گواهش بود

مشهد – 13/3/74