شعر ها
خنياگر ِطراوت ِ بيداري
[برای م . خ]

مگرچه مي خواستي
شاعر ِشگفت ِ صداقت !
كه دست هاي سياه ِ سكوت
صبح ِ سپيد ِ گلويت را
درچاه ِ سرد ِ مرگ
نهان كردند؟
مگرچه مي خواندي
خنياگر ِ طراوت ِ بيداري
كه امتيازدريا بودن را
برتوتاب نياوردند ؟

اما مباد آن كه دمي لب را
ازوهم گوركن
ازبيم خواب اين تن خاكي
ازوحشت طناب
برروي پنج حرفِ
« آزادي »
بنديم وبگذريم.
[مشهد – 24 / 9 / 77]

( ده چهره ده نگاه ، جلال قيامي ميرحسيني ، مشهد ، خانه ي آبي ، چاپ آول : 1385 ، ج 2 ، ص 408 ، پ )