يادداشت ها
گسترش بی شعوری

دیوان سالارانی که برای معلم ها تعیین تکلیف می کنند تا چه چیز را چگونه درس بدهند،کار را خراب می کنند.از این جاست که بی شعوری گسترش می یابد.زمام امور از دست متولیان محلی مدارس به دست مسئولان دولتی افتاده است و به این ترتیب،نظام آموزشی ما در چنبره ی بی شعوری گرفتار آمده است.

علایم این بی شعوری فراوان هستند؛ازجمله:

وقتی که بیش از نیمی از دانش آموزان در سن شانزده سالگی از نظام آموزشی حذف شوند،مدارس ما بی شعور شده اند.

وقتی که فارغ التحصیلان دبیرستان های ما در خواندن و نوشتن معمولی هم لنگ بزنند،مدارس ما بی شعور شده اند.

وقتی که ارایه ی دروس پیش نیاز برای یاددادن درس های دبیرستان در دانشگاه ها به یک امر معمول بدل شود،مدارس ما بی شعور شده اند.

وقتی که بتوان معلم ها را به خاطر تنبیه دانش آموزان بی تربیت از مدارس اخراج کرد،اما ان دانش آموزان همچنان به حال خود،رها باشند تا به رفتارشان ادامه دهند،مدارس ما بی شعور شده اند.

وقتی که از این حق که هر دانش آموزی بتواند طبق دین و مذهب خود،در مدرسه اش نیایش کند،جلوگیری شود،مدارس ما بی شعور شده اند.

وقتی که مسئولان مدرسه مجبور شوند که برای برنامه های فوق برنامه و جنبی ، بیشتر از کیفیت آموزشی وقت بگذارند،تمام جامعه ی ما بی شعور شده است.

از: بی شعوری،خاویر کرمنت ، ترجمه ی محمود فرجامی، ص 123 و 124.