يادداشت ها
يار و ديار

 

غزلي ازنظام وفا ( شاعر معاصر )

 

شنيده ام كه به پاي تو جان كنند نثار

بيا بيا كه مرا جان به كف بوَد اي يار !

 

چو بلبلي كه قفس باشدش كنار گلي

منم به كوي تو نزديك و دور از ديدار

 

به بي گناهي خود ، مطمئن مشو اي دل !

كه ديده ايم بسي بي گناه برسر ِ دار

 

خلاص ، خويشتن از دست زندگي كردم

نبود خاطرم ار پاي بست يارو ديار

 

نَه آسمان ِ اميد و نه كوكب ِ طالع

نه آفتاب  وفا و نه ابر رآفت بار

 

كسي كه يارو ديارش به دست غير بوَد

شود چگونه به مقصود خويش ، برخوردار؟

 

به هر كسي نگري ، دردمند و زارو زبون

به هر كجا گذري ، مضطروفقيرو فگار

 

خزانه ، خالي و ملت ، فقير و ويران ، مُلك

كجاست آن كه كند بر خطاي خود ، اقرار ؟

 

جهان ، پر است ز غوغاي جنگ و صحنه ي مرگ

ولي تو اي دل ِ غافل ، نمي شوي بيدار !

 

چگونه خواهش غم خواري از كسي دارد

كسي كه نيست خود از بَهر خويشتن ، غم خوار ؟

 

نظام ! واي بر آن دوره اي كه هر سالش

خراب تر بوَد از پار و پار ازپيرار !

 

از : ديوان نظام وفا ، به كوشش احمد كرمي ، تهران ، تالار كتاب ( ساسله نشريات ما ) ، چاپ نخست : 1363 ، صص 59 و 60 .