يادداشت ها
يادي از كفاش خراساني

    

مرحوم كفاش خراساني از شاعران مردمي معاصر است كه هنوز برخي بيت هايش بر زبان همين مردم  جاري ست. « مي گويند، بي چاره [ استاد رمضان ] كفاش [ خراساني ] روزي تماشگر كتك خوردن زايراني مي شود كه براي غذاي رايگان بر در آشپزخانه ي هميشه داير آستان قدس رضوي ازدحام كرده اند . نيازمندي زايران و گستاخي فراشان بي رحم توليتي ، شاعر تهي دست و آزاده ي ما را آن چنان خشمگين مي كند كه با تيغ زبان و قلم ، اين چنين به مقابله مي پردازد [ ... ] .معروف است كه پس از انتشار اين شعر در ميان طبقات مختلف مشهد آن روزگار ، يكي از خادمان گردن كلفت ، موضوع را به ريش مي گيرد و در پي آزار اين سخنور بي پناه بر مي آيد ، به سراغش مي رود و مشتي بد و بيراه نثارش مي كند . كفاش براي رهايي از چنگ اين قلتشن ديوان مي گويد ، از كلمه ي « بلا نسبت » كه در بيتي از آن آمده ، مقصودم تو بوده اي ، و در نتيجه ، از شر او و امثال او در امان مي ماند » .


ز بي حسابي اوباش يا امام رضا !   

 شد آن چه بود نهان ، فاش يا امام رضا !

چه صحن و بارگه ست اين ، مگر كه نقشه ي او     

 كشيده ماني نقاش يا امام رضا ؟ !

چراغ برق تو و نور مه بوَد به مثل                       

حكايت خور و خفاش يا امام رضا !

شبي برو در ِ مطبخ، ببين چه سان زوار                       

كتك خورند عوض آش يا امام رضا  !

يساول دم مطبخ كه بدتر از خولي ست                               

 يكي دگر بنشان جاش يا امام رضا !

به ديگ ، يك، دو مني ماش و يك مني شالتوك                       

پزند جاي پلو ماش يا امام رضا !

بسي به ديگ رود استخوان كه گوشت ازو                           

سترده گشته به منقاش يا امام رضا!

به توي قرمه ي سبزي كنند گوشت ، وليك                       

به قدر دانه ي خشخاش يا امام رضا !

به وقت صرف غذا ، حرف خادمان اين است                     

كه جوجه نيست چرا لاش يا امام رضا ؟ !

به گرد روضه ي خلد آشيان تو جمع اند                          

 چه روضه خوان ؟ همه كلاش يا امام رضا !

بسي شده ست كه با ارمني ، زيارت خوان                  

 براي زر شده قارداش يا امام رضا ! 

به جاي آن كه به پاي پياده ، كفش كنند                          

كَنند آن چه بود پاش يا امام رضا !

جماعتي شده دربان ،  تو را بلا نسبت                       

همه اراذل و اوباش يا امام رضا !

ز مفت خوران فراوان كه گرد تو جمع اند                    

به فكر گنبد خود باش يا امام رضا !

به روز حشر ز كس   وا مگير سايه ي لطف            

خصوص از سر كفاش يا امام رضا !



 

از : ماه نامه ي يغما ، س 27 ، ش . م . 307 ، ش 1 ، فروردين ماه 1353 ، مقاله ي « استاد رمضان كفاش خراساني » به قلم حسين خديو جم .