يادداشت ها
احسن ِ ازمنه

ملکم در مقام انتقاد از روش نگارش پیشینیان می نویسد:" در منشآت ایشان هرجا که لفظ " واصل" بود،حکماً کلمه ی "حاصل" از عقبش می رسید."وجود" ها همه " ذی جود" و مزاج ها همه" وهّاج" بود...هرکس جاهش "عالی" بود،ممکن نبود جایگاهش " متعالی" نباشد.آن ها که " رفیع" بودند،" منیع " را بر دُم ِ خود،بسته،از دنبال می کشیدند...حتا در سال ِ وبایی می نوشتند : " رقیمه ی کریمه در احسن ِ ازمنه واصل شد".هیچ کس نمی پرسید که: ای بی انصاف ِ یاوه گو !احسن ِ ازمنه که سال ِ وبایی باشد،اکرهش کی خواهد بود!؟

از: تاریخ اجتماعی ایران،مرتضی راوندی،ج1 ( تاریخ فلسفه در ایران) ، ص 428.