يادداشت ها
روان شناسي رنگ سبز

 

حسن سپهرفر

به نقل از : نامه ي خاوران ، ش 4و 5 ، بهار و تابستان 1388

 

‌‌[...] سبز را مفرح و نشاط آور مي دانند و براي كساني كه زياد كار مي كنند ، رنگ سبز ملايم را خوب و مناسب دانسته اند.

اگر بخواهيم نقش رنگ سبز را در ايران پيش از اسلام بررسي كنيم ، مي بينيم در جامعه ي زردشتيان ، در

مراسم پاشويان عروس و داماد ، از ظرفي كه محتوي مقداري سبزي چمن است كه كه اصطلاحاً به آن « مَرغ » يا « مرو » و عوام به آن « مور » مي گويند و  مقداري شير و آب هم با آن مخلوط كرده اند ، بر مي دارند و هر دو پاي عروس را با آن مي شويند و سپس عروس پاي داماد را مي شويد ، بدين منظور كه مانند  گياه

« مرو » ، زندگي همواره سبز و خرم و بادوامي داشته باشند.

[...] هنوز زردشتيان كه فرزندان اصيل ايراني هستند ، همانند مردم روستاهاي ايران به سنگ سبز چون پدران خود ، علاقه مندند و آن را رمز خوش بختي مي شمارند [...].

ايراني ها يك ماه پيش از جشن بزرگ نوروز هفت ستون در خانه مي ساختند و بر بالاي آن ، هفت نوع سبزي

مي روياندند تا هنگام عيد نوروز در خانه ي آن ها سبزي كه علامت خوش بختي ست ، موجود باشد. درسفره ي عيد نوروز ( هفت سين ) از جمله چيزهايي كه گذاشته مي شود ، سبزي ست  [...].

سرسبز بودن وسبز بخت بودن در ادبيات ما نيز  وارد شده است ، چنان كه حافظ گويد : سرت سبز و دلت خوش باد جاويد | كه خوش نقشي نمودي از خط يار.

و هم چنين ضرب المثل معروف « زبان سرخ ، سر ِ سبز مي دهد برباد » .

درقديم در تمام جشن ها لباس سبز مي پوشيدند و اصولا غالب لباس دختران و پسران ، سبز بود، زيرا آن را

خوش يمن و شگون دار مي دانستند. در جشن ختنه سوران پسر بچه ها به آن ها قباي سبز مي پوشانيدند وان ها را سوار بر اسبي كه با پارچه ي سبز تزيين شده بود ، وارد مجلس ختنه سوري مي كردند.شب عروسي ،

دامادوعروس ، هردو لباس سبز مي پوشيدند و تاممكن بود براي پوشش وتزيين اتاق ها هم از رنگ سبز استفاده مي كردند. مدعوين جوان هم براي داشتن شگون ، لباس سبز مي پوشيدند. و اگرمي خواستند درحق

دختري دعا كنند ، مي گفتند : الهي سبز بخت شوي.

در اسلام هم رنگ سبز ، رنگ ستوده اي ست و پيشوايان اسلام به اين رنگ ، توجه ويزه اي داشتند ، چنان

كه در روايتي مي خوانيم ، امام رضا هنگامي كه به ناچار ولايت عهدي مأمون ، خليفه ي عباسي وقت را

پذيرفتند ، دستور دادند رنگ سياه كه نماد حكومتي عباسيان بود ، برداشته و رنگ سبز به عنوان نماد پيامبر

جاي گزين آن شود  [...].

شخصي كه رنگ سبز راانتخاب مي كند ، در واقع ، مايل است كه اطمينان بيش تري نسبت به ارزش هاي

فكري خود، پيدا كند [...]. انتخاب كننده ي رنگ سبز مايل است كه عقايد خود را به كرسي بنشاند و خود را به عنوان نماينده ي اصول اساسي و تغيير ناپذير معرفي نمايد [...]. رنگ سبز ، مظهر استقامت ، قدرت اراده واعتماد به نفس مي باشد و به شخص امكان مي دهد تا دربرابر مشكلات ايستادگي كند و با دست يابي به اهداف والا، از احترام و محبوبيت بيش تري برخوردار شود  [منابع مقاله حذف شد. ].