يادداشت ها
هيچ

 

دكتر مظاهر مصفا

 

مردي ز شهرِ هرگزم از روزگارِ هيچ

جان از نتاجِ هرگز و تن از تبارِ هيچ

 

از شهرِ بي كرانه ي هرگز رسيده ام

تا رختِ خويش باز كنم در ديارِ هيچ

 

از كوره راه هرگز و هيچم مسافري

در دستْ خونِ هرگز و در پايْ خارِ هيچ

 

در دل ، اميدِ سرد و به سر، آرزوي خام

در ديده، اشكِ شايد و بر دوش، بارِ هيچ

 

در كام، حرفِ بوك و به لب، قصه ي مگر

بر جَبهه، نقشِ كاش و به چهره، نگارِ هيچ

 

دنبالِ آبِ زندگي از چشمه سارِ مرگ

جوياي نخلِ مردمي از جويبارِ هيچ 

 

دست از كنار شسته، نشسته ميانِ موج

پا بر سرِ جهان زده ، سر در كنارِ هيچ...

 

ديوانه ي خرد وَر و فرزانه ي جهول

عقلْ آفرينِ دشتِ جنون ، هوشيارِ هيچ

 

با عزّ ِ اقتدار و به پابند ِ ذ ُل ّ و ضعف

با حكم ِ اختيار و به دست، اختيارِ هيچ

 

هم خود،كتابِ عبرت و هم اعتبارْ جوي  

از دفتر زمانه ي بي اعتبارِ هيچ

 

چندي عبث نهاده قدم در رهِ خيال

يك چند خيره كوفته سر بر جدارِ هيچ

 

عمري فشانده اشكِ هنر پيش پاي خلق

يعني كه كرده گوهر خود را نثارِ هيچ

 

قافْ آرزوي باطلم از دشتِ پر غراب

سيمرغْ جويِ غافلم از كوهسارِ هيچ...

 

گم كرده راهْ پيكي ام از شهرِ بي نشان

پيغام ِ پُر ز پوچ رسانم به يارِ هيچ ...

 

صرّافِ سرنوشتم و سنجم بهاي خاك

نقّادِ بادْ سنجم و گيرم عيارِ هيچ

 

بيع و شراي ِ خونم و بيّاع ِ داغ و درد

بازارگان ِ مرگم و گوهر شمارِ هيچ

 

جنسِ همه زيانم و سوداي هيچْ سود

سوداگرِ خيالم و سرمايه دارِ هيچ ...

 

گنجينه ي دريغم و ويرانه ي فسوس

اندوهگينِ بيهده ، افسوس خوارِ هيچ

 

آياي بي جوابم و امّاي بي دليل

گفتارِ پوچ گونه و پندار وارِ هيچ

 

ناپايدارْ كوهم و برجاي ماندهْ سيل

گردون نوردِ گردم و گردون سپارِ هيچ

 

پرگارِ سرنگونم و عمري به پايِ سر

بر گرد خويش، دور زده در مدارِ هيچ

 

عزلت نشينِ خانه ي بي آسمانه ام

محنت گزينِ بي در و پيكرْ حصارِ هيچ

 

انديشه ي محالم و سوداي باطلم

معنا ترازِ صورت و صورتْ نگارِ هيچ

 

در واديِ فريبم و لب تشنه ي سراب

در خانه ي دروغم و چشم انتظارِ هيچ

 

بدناميِ حياتم و بر صفحه ي زمان

با خونِ خود، نگاشته ام يادگارِ هيچ

 

محكوم ِ بي گناهم و معصوم ِ بي پناه

مظلوم بي تظلم و مصلوب وارِ هيچ

 

دردم ازين كه تافته ام از اميدِ سرد

داغم ازين كه سوخته ام در شرارِ هيچ

 

كس خواستارِ هرگز ، هرگز شنيده ايد؟

يا هيچ ديده ايد ، كسي دوستدارِ هيچ ؟

 

آن هيچ كس كه هرگز نشنيده اي منم

هم دوستدارِ هرگز و هم خواستارِ هيچ

 

از : چشمه ي روشن ( ديداري با شاعران ) ، غلام حسين يوسفي ، تهران ، علمي ، چاپ سوم : 1370 ، صص 779 تا 781  .