يادداشت ها
چند شعر از چند شاعر(15)


1

مير هادي ربّاني

به خدا کُشنده دردي ست ز کس وفا نديدن

پي ِ آشنا روان بودن و آشنا نديدن

غم و درد ِ خود،فروبردن و بازگو نکردن

همه عمر درد و غم داشتن و دوا نديدن

به اميد ِ چاره ي درد ،پي ِ طبيب رفتن

ز طبابت ِ طبيبان ،اثر از شفا نديدن

به خدا شکنجه ست اين :به سوي لئيم بردن

همه دست ِ حاجت ِ خويش و يکي روا نديدن

چه غم آور است خود را همه جا فريب دادن

همه جز وفا نکردن،همه جز ريا نديدن

به اميد ِ سست عهدان و فسونگران ، نشستن

دمي از صفا نمايان ِ جهان،صفا نديدن!

همه عمر با حيا بودن و عيب ِ کس نگفتن

به زبان ِ عيب جويان ،اثر از حيا نديدن

به خدا کُشنده دردي ست که عقده هاي دل را

ننمودن آشکارا ،چو گره گشا نديدن

به خدا بوَد روانکاه چو ديده را گشودن

همه جز قيافه ي مَردُم ِ بي نوا نديدن

2

بهادر يگانه

بس که جان کند تنم ،از تن و جان سير شدم

آخر اي مرگ،شتابي که ز غم پير شدم

خنده ي تلخ ِ من از درد،نشاني دارد

غنچه ي خون جگرم ، کز همه دلگير شدم

در بر ِ عشق ِ تو با آن همه تدبير، آخر

حاصل ،اين بود که بازيچه ي تقدير شدم

آسمان ! زير و زبر گردي و نابود شوي

که من از گردش ِ تو بس زبر و زير شدم

اندرين باغ که هر لاله به خون ،غوطه ور است

خوب شد خوب که چون سبزه ،زمينگير شدم

زندگاني اگر اين است بدين تلخي و رنج

ديگر اي مرگ،شتابي که ز جان سير شدم

3

عارف قزويني

خيال ِ جان ِ سلامت ز سر به در کردند

فداييان ِ ره ِ عشق ،ترک ِ سر کردند

شَوم فدات فدايي ،شنيده ام که تو را

به اختيار در اين راه ،همسفر کردند

به راه ِ عشق ،حريفان ،جز از فداکاري

اگر کنند ،بدانيد بي ثمر کردند

در ِ شکايتم از طرّه ي تو تا نشده باز

که بازم از سر ِ کوي تو در به در کردند

به مژده ،جاي هنرمند بين که بي هنران

گرفته اند ،هزار آفرين،هنر کردند !

اميدواري ازين مملکت به نوميدي

کشيد،واي که بهتر نشد ،بتر کردند

بدان به يوسف ِ آزادي ،آن چه کردندي

برادران ِ خطاکار ِ بي پدر کردند

وکيل ِ خائن ِ تحميلي ،اين سفر هم باز

به دوش ِ ملت ،با دست ِ رنجبر کردند

فضاي سينه ي مَردُم تهي شد از فرياد

ز بس که داد ز بي داد ِ دادگر کردند

گذشت بين که ز هستي گذشتگان ،خود را

به پيش ِ تير ِ قضا و قدَر سپر کردند

هميشه پشت به دنياي زنجلب ،عارف !

به عصر ِ خود ،چو او مردان ِ نامور کردند

4

جلال قيامي ميرحسيني

دلم هر لحظه ،بيش از زندگاني سرد مي گردد

تنم همپاي دل،سرشار ِ رنج و درد مي گردد

اميدم در هجوم ِ آيه هاي يأس مي پوسد

حضور ِ سبز ِ شعرم رفته رفته زرد مي گردد

ببين،اين جا جواني ،جُرم ِ سنگيني ست،باور کن

جوان،حيرت زده ،محتاج ِ بنگ و گرد مي گردد

بلي،تلخ است،امّا باز مي گويم که گر معتاد

به پاکي هم رسد،از جمع ِ مايان طرد مي گردد

درين اوضاع ِ بحراني،درين بحران ِ طوفاني

"پشيمان مي شود مردي که با نامرد مي گردد"

چراغ ِ هستي ام هردَم شود کم نورتر،زيرا

دلم هر لحظه ،بيش از زندگاني سرد مي گردد

مشهد-13/2/1389