يادداشت ها
ابوعلي سينا ومرد کنّاس


شيخ الرئيس ابوعلي سينا که بر اصحاب ِ علوم و ارباب ِ فنون در استادي مسلّم بود ودر هر باب وهر فن هرکس را ملزم مي نمود ،وقتي از مرد ِ کنّاسي چنان الزام ديد که در نزد ِ همراهان از فرط ِ شرم و خجلت ،خاموش گرديد ،وآن داستان چنان بود که :

روزي با کوکبه ي وزارت از راهي مي گذشت . کنّاسي را ديد که بدان شغل ِ کثيف مشغول وزبانش بدين شعر مترنّم : گرامي داشتم اي نفس از آنَت/ که آسان بگذرد بر دل ، جهانت.شيخ را از شنيدن ِ اين شعر ،تبسّم آمد .با شِکرخنده از روي تعريض آواز داد که :الحق ،حدّ ِ تعظيم وتکريم همان است که تو درباره ي نفس ِ خويش ،مرعي داشته اي ! قدر ِ جاهش اين است که در قعر ِ چاه به ذلّت ِ کنّاسي دچارش کرده وعزّ و شانش اين است که بدين خفّت وخواري گرفتارش ساخته،عمر ِ نفيس را در اين امر ِ خبيث تباه مي کني و اين کار ِ زشت را افتخار ِ نفس مي شماري!

مرد ِ کنّاس دست از کار ،کوتاه و زبان به روي حکيم دراز کرد وگفت:" در عالَم ِ همّت ،نان از شغل ِ خسيس خوردن ،به که بار ِ منّت ِ امير بردن !

ابوعلي غرق ِ عَرق شده ،به شتاب ِ تمام بگذشت.

از: بزم ايران ،حاجي سيّد محمّدرضا طباطبايي (آيةالله زاده يزدي) ،قم ،بي نا ، 1380 ق.،ص 21 و 22.