يادداشت ها
سوختن ،حقّ ِ آن ها نيست!

چرا عادت ِ ما ایرانی ها در طول ِ تاریخ ،چنین بوده است که دانشمندان ِ خودمان را تا زنده اند ،بی اهمیّت تلقی کنیم یا بچزانیم وشرایطی داشته باشیم که تنها نصیب ِ آن ها از زندگی ،بدبختی یا احساس ِ بدبخت بودن باشد!البته مردم ،همیشه قدردان بوده و هستند ،و این قدردانی ِ مردم است که قشر ِ دانشمند را به تداوم ِ کار تشویق می کند ،اما واقعیّت این است که تا مقامات ِ کشور ،دانشمندان ِ واقعی را مورد ِ توجّه قرار ندهند،تنها با قدردانی ِ مردم ،مشکلات ِ روحی ،عاطفی و مالی ِ آن ها حل نمی شود وبه همین دلیل است که این قشر ِ بسیار معدود وانگشت شمار از تمامی ِ مواهب ِ زندگی ،نصیبی جز سوختن ندارند !البته من نمی گویم که سوختن ،حقّ ِ آن ها نیست !چرا. آن ها باید بسوزند تا به جامعه ،گرمی وروشنایی ببخشند . امّا واقعیّت این است که سوختن ِ یک دانشمند ِ واقعی و متعهّد،این نیست که او هم بیش از 60 درصد ِ کل ِ عمرش را روی صندلی ِ مطالعه بنشیند یا مشغول ِ کارهای تحقیقاتی باشد و هم مابقی ِ اوقاتش را در تکاپو و تلاش برای تأمین ِ خانواده اش باشد!چرا که ابداً کشوری مثل ِ سرزمین ِ ثروتمند ِ ما هیچ نیازی ندارد که این معدود افراد ،دو روز ِ عمرشان را چنین سخت و دردناک بگذرانند . به عبارت ِ دیگر،می توان به سادگی احساس ِ زندگی و زنده بودن را به آن ها نیز ارزانی داشت !

از: درمان افسردگی با کاسکو کودک ِ بالدار، دکتر مسعود هاشمی،تهران ،فرهنگ جامع،چاپ یکم :1389،ص 13.