يادداشت ها
با موج سبز

با روزهاي آن همه خاكستري ، و تنگ

در كار يك بسيج نهان در درون عمق

آمادگاه شورش سبز

 

                            (يدالله مفتون اميني )

 

اي جنگل ، اي مشوش سبز

اي خطبه ي مفصل و مغشوش و نافصيح

اما

سرتا به پا ملاحت و رمز ...

                            (يدالله مفتون اميني )

 

نيلوفري ، و سبز

خاكستري ، و سبز

تكرار بي نهايت رنگ خدا ، و عشق

و...

باران ، و باز باران

باران

 

                           (يدالله مفتون اميني )

 

 

دور از گزند و تيررس رعد و برق باد

وز معبر قوافل ايام رهگذر

با ميوه ي هميشگي اش ، سبزي ِ مدام

ناژوي سال خورده فروهشته بال و پر

 

                         ( مهدي اخوان ثالث )

 

 

تو در خزان غم آلود زندان،

چون صد سبو سبزناي بهاري

گم كرده هاي دلم را – چه تاريك ! –

آيينه ي روشن ِ بي غباري

 

                            (مهدي اخوان ثالث )

 

 

نرسيده به درخت

كوچه باغي ست كه خواب ِ خدا سبزتر است !

 

                               ( سهراب سپهري )

 

شب خرداد به آرامي يك مرثيه از روي سر ثانيه ها مي گذرد

و نسيمي خنك از حاشيه ي سبز پتو خواب مرا مي روبد

 

                                    ( سهراب سپهري )

 

صدا كن مرا .

صداي تو خوب است .

صداي تو سبزينه ي آن گياه عجيبي ست

كه در انتهاي صميميت حزن مي رويد

                                  ( سهراب سپهري )

 

براي ما ، يك شب

سجود سبز محبت را

چنان صريح ادا كرد

كه ما به عاطفه ي سطح خاك دست كشيديم

و مثل لهجه ي يك سطل آب تازه شديم

 

                                  ( سهراب سپهري )

 

در دست سبزم رها بود ، گل هاي سرخ رهايي

با شور و شوق بهارين ، خواندم سرود طلب را

 

                                    ( جلال قيامي )

 

تا انتهاي سبز صدا رانديم

در مرز شب ، سرود فلق خوانديم

 

                                    ( جلال قيامي )

 

 

به سبز خيس چمن ، ريخت عطرشب بوها

بهاري از غزل انگيخت عطر شب بوها

 

                                    ( جلال قيامي )

 

ز چشمه سار كلامت ، بهار مي جوشد

بهار ، مست ِ شراب ِ زلال ِسبز دعاست

 

                                        ( جلال قيامي )

 

عاشقم رنگ پر پروانه را

انفجار ِ رنگ ِ سبز ِ دانه را

 

                                 ( جلال قيامي )

 

باغ ما شايد ، قوسي از دايره ي سبز سعادت بود .

                              

                                        ( سهراب سپهري )

 

من به آغاز زمين نزديكم

نبض گل ها را مي گيرم

آشنا هستم با ، سرنوشت تر آب ، عادت سبز درخت

 

                                          ( سهراب سپهري )

 

اي آشناي من !

برخيز و با بهار  ِ سفركرده بازگرد

تا پر كنيم جام تهي از شراب را

وز خوشه هاي روشن انگور سبز

در خم بيفشريم مي آفتاب را

 

                                         ( نادر نادرپور )

 

اي سراپايت سبز

دست هايت را چون خاطره اي سوزان ، در دستان عاشق من بگذار

         

                                                        ( فروغ فرخ زاد )

 

من مي شنيدم از لب برگ

                   -  اين زبان سبز

در خواب نيم شب كه سرودش را

در آب جويبار بدين گونه شسته بود :

- در سوكت اي درخت تناور !

اي آيت خجسته ي در خويشتن زيستن !

ما را

حتي امان گريه ندادند .

                                      ( محمد رضا شفيعي كدكني )

 

ترنم صبح را

آغاز مي كنم

و موسيقي سبز رفتن را

مي نوازم !

 

                             ( جلال قيامي )

 

پويندگان پوچ !

پيچندگان هيچ !

بايد

به باغ سبز سرودن سفر كنيد

 

                             ( جلال قيامي )

 

تن پوش برگ

بر قامت درخت

        -  همواره سبز باد !

 

                              ( جلال قيامي )

 

مرگ سياه پاييز را

در قاب سبز بهار

ببينيد !

 

                              ( جلال قيامي )

 

بيا به هرچه كه هست

به باغ و رود و نسيم

به پنجره

به اميد

سلام سبز و بهارين تازه اي گوييم .

 

                              ( جلال قيامي )