يادداشت ها
تلخ

در بين كشورهاي فارسي زبان غير از ايران ، افغانستان شاعرخيزتر است. اين كشور همسايه به واسطه ي پيوندهاي دير و دوري كه با ما دارد ، شايسته ي توجه بيش تر فرهنگي ماست. به ويژه ما بايد بر روي نقاط مشترك فرهنگيمان تأكيد بيش تري روا داريم كه يكي از آن ها بي هيچ ترديدي شعر فارسي ست .

براي ياداشت اين هفته ، غزلي انتخاب كرده ام از شاعر معاصر افغانستان ، شادروان صوفي عبدالحق بي تاب كه مي خوانيد :

 

سال و ماه و هفته و ساعات، تلخ                             

بي تو باشد اين قدَر اوقات ، تلخ

 

دل دهي دايم به اقوال رقيب                                   

آيدت در گوش ، حرف مات ، تلخ

 

صحبت شيرين نخواهي ديد ازو                            

آن كه چون هنزل بود در ذات ، تلخ

 

وقت ِهر شخصي كه چون من بي رياست                     

مي شود از ديدن طامات ، تلخ

 

نيست گر حرف حقيقت در ميان

در مذاق ماست افواهات ، تلخ

 

گر به نفع ما نمي گردد تمام

هست اين شطرنج كيش و مات ، تلخ

 

عمر شيرين مرا بي تاب كرد 

زهر هجران كسي هيهات ! تلخ

 

 ديوان استاد سخن صوفي عبدالحق بي تاب ، بي جا ، ناشر : عطاءالله نوري و غلام حضرت كوشان ، جوزاي 1330 ، قسمت اول : غزليات و مخمسات ، ص 54 .