يادداشت ها
راز ناک بودن تاریخ ایران

جلال قیامی میرحسینی 

تاریخ ایران اعم از تاریخ هنری و ادبی و سیاسی و ... به شدت رازآلود است. یعنی دارای نقاط ابهام فراوانی می باشد.همین امر،  پژوهش در تاریخ این سرزمین را دشوار ساخته است.این مساله فقط مربوط به دوره معاصر نیست ؛ بلکه  قدیمی ترین ایام را دربرمی گیرد. مثلا ما نمی دانیم بالاخره ، فرزند یا فرزندان فردوسی چند تا بودند و آیا داستانی را که می گویند ، دختر فردوسی با پولی که سلطان محمود برایش فرستاد و او کار خیری انجام داد ، صحت دارد یا نه . یا نمی دانیم دقیقا موضع مزدک در برابر به همسری گرفتن زن های متعدد توسط اشراف و بی نصیبی مردمان فقیر از آن ،  چه بوده است. درباره حشاشین هم پرسش های بی پاسخ فراوان است.حتی زندگی حافظ و سعدی و خیام دقیقا معلوم نیست . اگر به دوره معاصر نگاهی بیفکنیم ، باز همین موضوع را صادق می یابیم . مثلا قاتل سید عبدالله بهبهانی هنوز مشخص نیست .در مورد شمس تبریزی نیز نادانسته بسیار است.و همچنین است راز مرگ تختی . .هنوز ابهاماتی در داستان ترور شاه هست که روشن نشده .یا در مورد زندگی و مرگ صادق هدایت ، ابهام ها کم نیست . چرا سرانجام شاهپور بختیار به هواپیمای آیت الله خمینی در سال 57 اجازه فرود داد و داستان کنفرانس گوآدلپ چیست . نیز از پشت پرده ماجرای گروگان گیری در سفارت امریکا چیزی نمی دانیم.همچنین ماجرای سینما رکس آبادان به درستی افشا نشده است. نیز چگونگی اعدام هویدا معلوم نیست.هنوز روشن نیست چه کسانی نواب صفوی را به ترور کسروی واداشتند . یا دقیقا در ادامه جنگ پس از از فتح خرمشهر چه کسانی مقصرند. تازه ترین راز شاید درمورد رهبر فرقه مجاهدین خلق ،  مسعود رجوی باشد .معلوم نیست در اثر چه عملی فوت شده : بیماری یا درگیری های شبه نظامی یا ... . 
اما به گمانم در تاریخ غرب ابهام های کمتری هست. یک نمونه که در ذهن دارم ، مربوط به ترور کندی است که همه زوایای آن هنوز روشن نشده است؛ و همچنین می نماید حادثه یازدهم سپتامبر. 
و این مطلب را غربی ها مدیون سنت خاطرات نویسی هستند . چیزی که در ایران هنوز به طور کامل پانگرفته است. باید خاطرات نویسی را بیشتر ترغیب کرد. البته باید گفت ، حتی اهمیت خاطرات یک دلاک ، کمتر از فلان وزیر و وکیل نیست . ممکن است او چیزی از مشتریان اعیان خود شنیده باشد که چیزهایی را برای ما روشن سازد. باید ترس افراد از خاطرات نویسی را برداشت و دستگاه ها اگر به جایی داخل شدند ، به دنبال سند برای اثبات اتهام های فرد در دفتر خاطراتش نگردند و یا آن را ضبط نکنند تا شخصیت ها از نوشتن خاطرات خود ، هراسی نداشته باشند.